ازدواج رسمی برای ویزای پارتنر استرالیا الزامی نیست. زوج‌های بدون ازدواج از همان مسیرهای ۸۲۰/۸۰۱ (داخل استرالیا) و ۳۰۹/۱۰۰ (خارج از استرالیا) استفاده می‌کنند، به شرط اثبات رابطهٔ de facto: معمولاً دوازده ماه رابطه تا بلافاصله پیش از تاریخ ثبت درخواست، یا ثبت رسمی رابطه که این شرط زمانی را برمی‌دارد.
نگین صفایی، وکیل مهاجرت استرالیا با شمارهٔ ثبت MARA 1791573، این پرسش را یکی از پرتکرارترین دغدغه‌های زوج‌های ایرانی می‌داند و پاسخ را با تکیه بر متن قانون مهاجرت ۱۹۵۸ و مقررات مربوط روشن می‌کند: «ویزای پارتنر de facto» ساب‌کلاس جداگانه‌ای نیست؛ زوج نامزد یا بدون سند ازدواج همان درخواست‌هایی را ثبت می‌کنند که زوج‌های متأهل ثبت می‌کنند، با این تفاوت که باید وجود رابطهٔ de facto و شرط مدت آن (مقررهٔ 2.03A) را اثبات کنند.
شرط دوازده ماه و راه‌های برداشتن آن
معیار قانونی، دوازده ماه رابطه است، نه لزوماً دوازده ماه هم‌خانگی پیوسته؛ قانون تنها می‌خواهد زوج با هم زندگی کنند یا به‌صورت دائمی جدا از یکدیگر زندگی نکنند. با این حال هم‌خانگی قوی‌ترین شکل مدرک است. ثبت رسمی رابطه (relationship registration) شرط دوازده ماه را برمی‌دارد؛ این امکان در بیشتر ایالت‌ها و تریتوری‌ها وجود دارد، اما در WA و NT نه، و اگر یکی از طرفین قانوناً با شخص دیگری در قید ازدواج باشد ثبت ممکن نیست. متن مقرره 2.03A—برخلاف معیار دوازده ماه—تاریخ مشخصی برای ثبت تعیین نکرده است؛ در هر پرونده بهتر است این نکته با سیاست جاری وزارت امور داخلی تطبیق داده شود.
راه دیگر، شرایط «compelling and compassionate» است: شرط دوازده ماه مطلق نیست و در صورتی اعمال میشود که متقاضی نتواند چنین شرایطی را برای صدور ویزا اثبات کند. همچنین برای پرونده‌های ویزای دائم بشردوستانه استثنایی وجود دارد—جایی که رابطهٔ de facto پیش از صدور آن ویزا برقرار بوده و به ادارهٔ مهاجرت اطلاع داده شده، یا رابطه با متقاضی ویزای دائم بشردوستانه باشد.
ثبت رابطه یا سند ازدواج، به‌تنهایی کافی نیست
ثبت رابطه فقط شرط مدت را حذف می‌کند؛ متقاضیان همچنان باید بر پایهٔ تعریف de facto در بخش 5CB قانون مهاجرت ۱۹۵۸ در رابطه‌ای واقعی ارزیابی شوند—با همان مؤلفه‌هایی که مقررهٔ 1.09A برمی‌شمارد: جنبه‌های مالی، ماهیت زندگی مشترک، جنبه‌های اجتماعی و میزان تعهد دو طرف.
دربارهٔ ازدواج هم دقت لازم است: سند ازدواج از ایران، ترکیه یا استرالیا تنها در صورتی به پرونده کمک می‌کند که آن ازدواج یک «married relationship» معتبر بر اساس بخش 5F و به‌رسمیت‌شناخته‌شده تحت Marriage Act 1961 باشد؛ مثلاً ازدواج زیر ۱۸ سال، ازدواج وکالتی یا فقط شرعی و ثبت‌نشده، و ازدواج چندهمسری ممکن است به رسمیت شناخته نشوند. متأهل‌ها نیز جدا از سند، باید رابطهٔ واقعی و ادامه‌دار را اثبات کنند.
زوج‌هایی که نه متأهل‌اند و نه de facto
برای این دسته، مسیر ویزای نامزدی (Prospective Marriage – ساب‌کلاس ۳۰۰) وجود دارد. این ویزا به شما اجازه می‌دهد به استرالیا بیایید، با نامزد خود ازدواج کنید و سپس برای اقامت دائم اقدام کنید. برخلاف مسیر ویزای پارتنر، لازم نیست پیش از ثبت درخواست ۳۰۰ در رابطهٔ de facto بوده باشید؛ اما درخواست باید در زمانی ثبت شود که متقاضی خارج از استرالیا است.
در همهٔ این مسیرها، سنگ‌بنای پرونده یک چیز است: رابطه باید واقعی و با تعهد متقابل دو طرف باشد.
اگر می‌خواهید بدانید کدام مسیر—de facto، ازدواج یا ساب‌کلاس ۳۰۰—با شرایط امروز شما و تاریخ‌ها و مدارکتان بهتر می‌خواند، یک گفت‌وگوی کوتاه و شخصی با نگین صفایی می‌تواند مسیر را پیش از هر اقدامی برایتان روشن و آسوده کند.
Read the full legal breakdown ←
This answer reflects the law and policy as verified on September 29, 2026. Immigration rules change frequently — confirm the current position before acting.
Mrs. Negin Safaee وکیل مهاجرت استرالیا 1791573
This article is general information only, current at the date shown, and is not legal advice. Do not rely on it for your own situation — immigration law and policy change frequently. Seek advice from a registered migration agent or immigration lawyer about your circumstances.